Kaart Ranglijst

Steve Noppen

Steve Noppen
Punten:6.358
Rang:118
Verslagen tegenstanders: 12.796 (185.)
Stam: WSM


Dorpen (3) Coördinaten Punten
Astra
477|520 1.765
Rambo
475|524 933
Ramsterdam
475|523 3.660
Persoonlijke tekst
Dag 1: De aankomst

Ik kwam aan bij zonsopgang, op een kar die meer rammelde dan reed. De voerman had de hele reis gezwegen. Pas toen we de laatste heuvel over waren, wees hij naar beneden en zei: “Daar is het.” Toen keerde hij zijn kar en vertrok, sneller dan ik een kar ooit heb zien gaan.

Ik keek naar beneden. Daar lag het dan: mijn dorp. Een hoofdgebouw met een scheef dak, een handvol hutten, een akker waarop meer stenen dan graan groeiden, en een put waar ik maar beter niet in kon kijken. Ik zei tegen mezelf dat grote heersers allemaal klein begonnen zijn. Ik zei het drie keer, want de eerste twee keer geloofde ik het niet.

Bij de ingang van het dorp stond een boer. Hij hield een hooivork vast en keek me aan alsof ik zijn laatste kip kwam afpakken. Ik stelde me voor: “Steve Noppen, uw nieuwe heer.” Hij knikte langzaam en vroeg: “Familie van Steven?” Ik zei ja. Hij greep zijn hooivork steviger vast. Ik besloot dat we later wel vrienden zouden worden.

Rond het middaguur liet ik de dorpsbel luiden. Het duurde even voor iedereen er was, omdat de bel eerst gerepareerd moest worden. Uiteindelijk stonden er zo’n veertig mensen voor het hoofdgebouw, plus twee geiten die niet uitgenodigd waren.

Ik hield een toespraak. Ik sprak over macht, over glorie, over een rijk dat zich zou uitstrekken tot achter de horizon. Het bleef stil. Ik sprak over sterke muren en een leger dat de vijand zou doen beven. Een man in de achterste rij gaapte. Toen zei ik, eigenlijk meer tegen mezelf dan tegen hen: “En morgen beginnen we aan een grotere leemgroeve.”

Het applaus barstte los. Mensen juichten, een vrouw begon te huilen, iemand gooide zijn muts in de lucht. Zelfs de geiten leken onder de indruk. Ik heb nog steeds geen idee waarom leem deze mensen zo raakt, maar ik heb besloten dat ik het niet hoef te begrijpen. Een goede heer weet wat zijn volk nodig heeft. En blijkbaar is dat leem.

‘S Avonds zat ik alleen in het hoofdgebouw, bij het licht van één kaars. Het dak lekte op precies de plek waar mijn bureau stond. Ik schoof het bureau opzij. Het dak lekte ook daar. Ik heb het bureau teruggezet en een emmer op mijn schoot gezet.

Buiten hoorde ik de wind, de geiten, en heel in de verte iets dat klonk als een barbaar die zijn dorp verdedigde tegen niemand in het bijzonder. Ik pakte een stuk perkament en schreef bovenaan: Plannen. Daaronder schreef ik: 1. Leemgroeve. Daarna ben ik in slaap gevallen.

Het is een begin. Een nat, scheef, door geiten bezocht begin. Maar het is van mij.

Dag 2: Leem, leem en nog eens leem

Ik werd wakker met een emmer op mijn schoot en water in mijn schoenen. Het dak had de hele nacht gelekt. Door het gat zag ik de zon opkomen, wat best mooi was. Ik heb besloten dat het geen lek is, maar een dakraam.

Voor het ontbijt liep ik naar buiten. Het hele dorp stond al bij de leemgroeve te wachten, met scheppen, emmers en een blik in de ogen die ik alleen ken van kinderen op hun verjaardag. Ik had het gisteren beloofd, dus ik hield woord. “Graaf!” riep ik. Ze groeven. Ze groeven alsof hun leven ervan afhing. Een oude man groef zo hard dat hij zijn schep brak en daarna met zijn handen verder ging.

Tegen de middag was de leemgroeve uitgebreid. Tegen de avond lag er zoveel leem dat de opslagplaats begon te kraken. Ik heb de wagens geteld: 985 manden leem. Ik heb ook het hout geteld: 29 blokken. Ik heb nog een keer geteld, voor de zekerheid. Het bleven er 29.

Mijn raadgever kwam naast me staan. Hij is een magere man met een baard die hij volgens mij laat groeien om zijn teleurstelling te verbergen. “Heer,” zei hij, “met leem alleen kunnen we niets bouwen.” Ik keek naar de berg leem, toen naar hem. “Waarom niet?” vroeg ik. Hij legde uit dat je voor een gebouw ook balken nodig hebt, en planken, en eigenlijk heel veel hout. Ik vroeg of we dan geen dorp van leem konden bouwen. Hij zuchtte zo diep dat een geit ervan schrok.

Ik ben toen zelf naar de houthakkers gegaan. Het zijn er zes, en ze werken hard, maar ze zijn duidelijk jaloers op de aandacht die de leemgravers krijgen. Ik heb ze toegesproken. Ik zei dat hout de ruggengraat van ons rijk is. Ik zei dat zonder hen geen muur, geen kazerne en geen dak zonder dakraam bestaat. Ze keken elkaar aan. Eén van hen veegde iets uit zijn oog. Morgen krijgt de houthakkerij voorrang, heb ik beloofd. Het applaus was kleiner dan gisteren bij de leemgroeve, maar oprechter.

‘S Avonds stond ik op de heuvel boven het dorp, met de boer van gisteren naast me. Hij heeft zijn hooivork inmiddels thuis gelaten. Hij vroeg of het dorp al een naam had. Ik keek naar de palissade, de hutten en de berg leem die in de ondergaande zon oranje kleurde. “Ramsterdam,” zei ik. Hij vroeg waarom. Ik zei dat er ooit rammen uit deze poort zullen vertrekken die de hele regio zullen doen beven. Hij keek naar de poort. Er stond een geit in.

“Ramsterdam,” herhaalde hij langzaam. Toen knikte hij. Het was de eerste keer dat hij me iets gunde. Ik heb het gezien, en ik zal het niet vergeten.

Vannacht slaap ik weer met de emmer op schoot. Maar ik slaap als heer van Ramsterdam.

Dag 3: De kazerne en een brief

Ik werd wakker van gezaag. Niet van één zaag, maar van zes. De houthakkers waren al voor zonsopgang aan het werk gegaan, en ze zongen erbij. Het lied ging over bomen, over bijlen en, als ik het goed verstond, over hoe leemgravers eigenlijk maar luie modderwroeters zijn. Ik heb besloten dat niet gehoord te hebben.

Mijn belofte van gisteren had zijn werk gedaan. Tegen het middaguur lag er meer hout op het plein dan ik ooit bij elkaar had gezien. Mijn raadgever liep er met een rol perkament omheen en telde. Voor het eerst sinds mijn aankomst zag ik iets op zijn gezicht dat op tevredenheid leek. Het verdween meteen weer toen hij mij zag kijken.

“Heer,” zei hij, “nu kunnen we eindelijk iets nuttigs bouwen.” Hij rolde een plattegrond uit. Daarop stond een groot gebouw met wapenrekken, een oefenterrein en een bord waarop “Kazerne” stond. Ik vroeg waarom hij die tekening al klaar had. Hij zei dat hij die al drie jaar bij zich droeg, voor het geval er ooit een heer kwam die ernaar zou luisteren.

Maar eerst moest het hoofdgebouw groter, want volgens mijn raadgever bouw je geen kazerne vanuit een schuur met een dakraam. De bouwmeesters gingen aan de slag. Ze verstevigden de muren, legden een nieuwe vloer en repareerden zelfs het dak. Ik stond eronder toen de laatste dakpan werd gelegd. Het druppelen stopte. Ik heb er even stil van gestaan. Mijn emmer heb ik plechtig teruggegeven aan de keuken.

Daarna begon het echte werk. Op het veld naast het plein werd de eerste paal van de kazerne de grond in geslagen. Half het dorp kwam kijken. De boer stond vooraan, met zijn armen over elkaar. Toen de eerste muur overeind stond, knikte hij één keer. Ik weet inmiddels dat dit bij hem gelijkstaat aan een staande ovatie.

Tegen de avond kwam er een bode het dorp binnen rijden. Zijn paard was bezweet, zijn mantel stoffig, en hij hield een verzegelde brief vast alsof die zou ontploffen. Op het zegel herkende ik het wapen van mijn achterneef Steven. Het hele plein werd stil. Zelfs de geiten keken op.

Ik brak het zegel. Ik vouwde de brief open. Er stond één woord op.

”Eindelijk.”

Ik draaide de brief om. De achterkant was leeg. Ik hield hem tegen het licht van de kaars. Nog steeds alleen dat ene woord. De bode vroeg of ik een antwoord wilde meegeven. Ik dacht lang na. Toen schreef ik onderaan: ”Wacht maar af.” Hij vertrok nog dezelfde avond.

Mijn raadgever vroeg wat de brief betekende. Ik zei dat het een teken van diepe familiale trots was. Hij trok een wenkbrauw op. Ik heb hem gevraagd of hij geen kazerne af te bouwen had.

Vannacht slaap ik voor het eerst droog. Buiten staat het geraamte van de kazerne in het maanlicht. Morgen, als alles goed gaat, kunnen we de eerste rekruten trainen. Ramsterdam heeft een dak, een kazerne in aanbouw en een heer met een plan.

En ergens ver weg leest mijn achterneef Steven nu twee woorden die hij niet snel zal vergeten.

Intermezzo: Uit de kronieken van Steven
Ergens ver weg, in een burcht die veel groter is dan Ramsterdam.

De bode kwam binnen terwijl ik aan het ontbijt zat. Hij was bezweet, stoffig, en hij keek me aan met de blik van iemand die al drie dagen op een paard zit en het paard inmiddels persoonlijk haat. Hij legde een brief naast mijn bord. Het was mijn eigen brief, teruggestuurd. Onder mijn woord “Eindelijk” stond in een slordig, maar vastberaden handschrift: ”Wacht maar af.”

Ik heb gelachen. Hardop. Mijn hofmeester liet bijna de kan wijn vallen, want ik lach niet vaak voor de middag.

Steve. Kleine Steve Noppen. Ik herinner me hem nog van de familiefeesten: altijd met modder aan zijn schoenen, altijd met een plan, en altijd met een geit in de buurt, al heeft niemand ooit begrepen waarom. Toen hij vertelde dat hij een eigen dorp ging stichten, gaf de familie hem een week. Mijn oom gaf hem drie dagen. Ik heb niets gezegd, maar ik had twee zilverstukken op vier dagen ingezet.

Ik heb mijn verkenners gestuurd. Discreet, natuurlijk. Een heer houdt zijn familie in de gaten, al was het maar om te weten wie hij later moet redden.

Hun verslag lag gisteren op mijn tafel. Ramsterdam, heet het dorp. Ik moest het twee keer lezen. Rammen. Uit een dorp met een palissade en een lekkend dak. Mijn verkenners meldden verder dat het dak inmiddels gerepareerd is, dat er een kazerne staat, en dat er de hele dag kleine groepjes speren in en uit lopen, beladen met hout en leem van de barbaren in de omgeving. Eén verkenner schreef in de kantlijn dat er een kip in de kazerne woont. Ik heb hem gevraagd of hij gedronken had. Hij zwoer van niet.

Toen kwam het deel waarvan ik mijn wenkbrauwen optrok. In de ranglijst van het rijk stond Ramsterdam drie dagen geleden nog ergens rond plek 319, tussen de verlaten hoeves en de dorpen van mensen die hun eigen naam vergeten zijn. Vanochtend stond hij op plek 137. Mijn hofmeester heeft het nagerekend. Hij zei: “Heer, als dit zo doorgaat...” Ik heb hem gevraagd zijn zin niet af te maken.

Er is meer. Mijn spionnen in de smederij van Ramsterdam melden dat Steve spaart voor iets groots. Ze fluisteren over paarden. Lichte cavalerie. Als dat waar is, hebben de barbaren in die streek een paar zware weken voor de boeg. En misschien niet alleen de barbaren.

Ik heb mijn hofmeester opdracht gegeven een nieuwe brief klaar te maken. Hij vroeg wat erin moest. Ik heb er lang over nagedacht. Ik wilde iets schrijven dat streng was, maar ook trots. Iets dat zei: ik zie je, kleine neef, en ik ben onder de indruk, maar dat ga ik nooit hardop toegeven.

Uiteindelijk heb ik geschreven: ”We zullen zien.”

De bode vertrekt morgen bij zonsopgang. Zijn paard weet het nog niet.

Wat ik niet in de brief heb gezet, en wat ik hier alleen aan dit perkament toevertrouw: ik heb mijn twee zilverstukken verloren. En voor het eerst in jaren vind ik dat helemaal niet erg.

Dag 4: Twee zilverstukken

De bode kwam bij zonsopgang. Ik herkende hem meteen: dezelfde stoffige mantel, hetzelfde bezwete paard, en dezelfde blik van een man die zijn beroep ernstig is gaan heroverwegen. Hij gaf me een brief met het zegel van mijn achterneef Steven.

Ik brak het zegel. Er stond, zoals verwacht, maar weinig op: ”We zullen zien.”

Ik wilde de brief net weer dichtvouwen toen er iets uit viel. Het rinkelde op de stenen vloer van het hoofdgebouw en rolde onder mijn bureau. Twee zilverstukken. Daaronder, op een klein stukje perkament, in een ander handschrift dan dat van Steven: ”Een verloren weddenschap. Hij wilde dat u ze kreeg. Hij zal dit ontkennen.”

Ik heb de bode gevraagd wat dit betekende. Hij keek even schichtig om zich heen en vertelde toen, zachtjes, dat de hele familie had gewed hoe lang ik het zou volhouden. Mijn oom had drie dagen gezegd. Steven vier. Vandaag is dag vier. Ramsterdam staat nog. Ik vroeg hoeveel de anderen hadden ingezet op langer dan vier dagen. De bode zweeg. Ik heb niet verder gevraagd.

Ik heb de hele ochtend met die twee zilverstukken in mijn hand gezeten. Het is niet veel. Je koopt er geen kazerne van, en zelfs geen fatsoenlijk paard. Maar ze voelden zwaarder dan ze waren.

Rond het middaguur liep ik ermee naar de smederij. De smid is een zwijgzame man met armen als boomstammen. Ik legde de munten op zijn aambeeld en vroeg wat hij zag. Hij bekeek ze lang. “Metaal,” zei hij uiteindelijk. “Alles wat iets waard is, is uiteindelijk metaal. Zwaarden. Hoefijzers. Harnassen. Munten.” Toen wees hij naar de lege hoek van zijn werkplaats, waar het ijzer had moeten liggen. Er lag een handjevol staven.

Ineens zag ik het. Ik had mijn houthakkers beloond, mijn leemgravers bejubeld, maar mijn mijnwerkers had ik vergeten. Buiten lag een berg hout zo hoog als het hoofdgebouw, en de smederij was bijna leeg.

Ik riep mijn raadgever. Hij had zijn rol perkament al bij zich, alsof hij op dit moment had gewacht. “Heer,” zei hij, “voor de paarden waar u van droomt, vraagt de smid tweeduizend ijzer voor het onderzoek alleen al. En daarna tweehonderdvijftig voor elke ruiter.” Ik vroeg hoeveel we hadden. Hij keek op zijn perkament. “Tweehonderdzevenendertig.” Een geit achter hem mekkerde. Het klonk als uitlachen.

Ik heb die middag drie besluiten genomen.

Het eerste: de ijzermijn krijgt voorrang. Ik ben naar de mijnwerkers gegaan, die in het donker en het stof zaten en me aankeken alsof ik een geestverschijning was. Niemand was ooit bij hen op bezoek geweest. Ik heb ze verteld dat het rijk op hun schouders rust. Een van hen begon te huilen, maar dat kan ook van het stof zijn geweest.

Het tweede: het overtollige hout gaat naar de markt, om te ruilen tegen ijzer. De houthakkers waren daar niet blij mee. Ik heb ze uitgelegd dat hun hout zo goed is dat andere dorpen er ijzer voor geven. Dat vonden ze een redelijke uitleg.

Het derde: de twee zilverstukken hangen voortaan aan een spijker boven de ingang van de ijzermijn. Elke mijnwerker die naar binnen gaat, ziet ze. En ik ook, elke keer dat ik zin krijg om weer een houthakkerij uit te breiden.

Vanavond hoorde ik voor het eerst het geluid van houwelen tot laat in de nacht. Het is een lelijk geluid. Het is het mooiste geluid dat ik ooit gehoord heb.

Steven, als je dit ooit leest: we zullen inderdaad zien.

Dag 5: De opslagplaats die te klein was

Ik werd wakker van de houwelen. De mijnwerkers waren de hele nacht doorgegaan. Toen ik naar buiten liep, zag ik ze bij de ingang van de mijn zitten, zwart van het stof, met naast zich een stapel ijzer die gisteren nog niet bestond. Boven hun hoofden glansden de twee zilverstukken aan hun spijker. Een van de mijnwerkers wees ernaar en knikte. Ik knikte terug. Woorden waren niet nodig.

De smid had die ochtend een lijst voor me klaargelegd. Het onderzoek naar de lichte cavalerie, schreef hij, vroeg tweeduizend tweehonderd hout, tweeduizend vierhonderd leem en tweeduizend ijzer. Ik las het drie keer. Toen liep ik naar de opslagplaats om te zien hoe ver we waren.

De opslagmeester stond in de deuropening, met een gezicht als iemand die slecht nieuws moet brengen aan een heer die net zo vrolijk binnenkomt. “Heer,” zei hij, “er past niet meer dan tweeduizend tweehonderdvijfentachtig leem in dit gebouw.” Ik vroeg hem dat te herhalen. Hij herhaalde het. Ik rekende. Ik rekende nog een keer. Hoe hard mijn leemgravers ook groeven, het onderzoek was letterlijk te groot voor mijn dorp.

Mijn raadgever kwam erbij staan. Ik verwachtte een zucht, maar hij glimlachte. Hij had de bouwmeesters al opdracht gegeven de opslagplaats uit te breiden. Ik vroeg sinds wanneer. “Sinds gisteren, heer,” zei hij. “Ik dacht dat u dit vroeg of laat zou merken.” Ik heb hem die dag een extra portie stoofpot laten geven. Hij wist niet waarom. Hij hoeft niet alles te weten.

De rest van de dag stond in het teken van sparen. Ik verbood alles wat geld kostte. Geen nieuwe speren, geen nieuwe hutten, zelfs geen nieuwe dakpannen voor de varkensstal. De houthakkers keken somber toen ik hun nieuwe zaag afkeurde. Ik legde uit dat elk blok hout nu naar de markt ging, om te ruilen tegen ijzer en leem. Een koopman uit het westen bood tweehonderd leem voor driehonderd hout. Mijn raadgever vond het een slechte ruil. Ik vond het een prima ruil. We hebben er de hele middag over gediscussieerd. Ik heb gewonnen, omdat ik de heer ben, maar in mijn hart wist ik dat hij gelijk had.

Ondertussen liepen mijn speren en zwaardvechters af en aan naar de barbaren. Elke groep bracht een beetje terug. Tachtig hier, zestig daar. Voor het eerst telde ik elke mand. Elk beetje bracht ons dichter bij de paarden.

Tegen de avond kwam de opslagmeester naar me toe gerend. De uitbreiding was klaar. Er paste nu meer dan tweeduizend achthonderd in. Hij keek me aan alsof hij een kathedraal had gebouwd. In zekere zin had hij dat ook.

Nog voor middernacht was het zover. De laatste wagen leem kwam binnen, de smid nam het geld in ontvangst, en uit de smederij klonk een geluid dat ik nog nooit gehoord had: het zingen van een smid die eindelijk mag maken wat hij al jaren wil maken. In de stal hinnikten de paarden. De staljongens poetsten de eerste zadels in het licht van een lantaarn.

Ik stond buiten en keek naar de sterren. Over drie dagen loopt mijn bescherming af. Dan kunnen ook andere heren hun ruiters op Ramsterdam afsturen. Ik zou bang moeten zijn. Maar vannacht, met het hoefgetrappel in de stal en het licht in de smederij, voelde ik alleen ongeduld.

Morgen rijden we.

Strijdprestaties
Plunderaar (Zilver - Level 3)

Plunder 1.000 keer de grondstoffen uit andere dorpen.


Rover (Brons - Level 2)

Maak in totaal 10.000 grondstoffen buit.


Aanvoerder (Hout - Level 1)

Overwin in totaal 10.000 vijandelijke eenheden.


Krijgsheer (Hout - Level 1)

Val 10 andere spelers aan.


Muurbreker (Hout - Level 1)

Vernietig 25 muurlevels met je rammen.


 
Sociale prestaties
Wapenbroeders (Hout - Level 1)

Blijf 30 achtereenvolgende dagen lid van dezelfde stam.


 
Groeiprestaties
Architect (Brons - Level 2)

Bouw een totaal van 150 gebouwlevels!


Puntenkoning (Brons - Level 2)

Klim in de ranglijsten en bereik 5.000 punten.


Rekruteringsdrive (Brons - Level 2)

Rekruteer in totaal 5.000 eenheden!


Verzamelaar (Brons - Level 2)

Roof in totaal 10.000 grondstoffen.


Meester der opdrachten (Hout - Level 1)

Vervolledig 40 opdrachten!


Topverkoper (Hout - Level 1)

Verhandel 10 keer grondstoffen op de marktplaats.